Από ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Της Σαντυς Τσαντακη

Αν δεις ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Glee, κολλάς. Δεν ξέρω αν είναι τα τραγούδια, το καστ, η αλέγκρα διάθεση ή η συνταγή της επιτυχίας οφείλεται στον συνδυασμό των προσώπων, στο μιούζικαλ μέσα σε τηλεοπτική σειρά, στο γεγονός ότι δεν ξέρεις πότε πέρασαν 45 λεπτά και θέλεις να δεις και το επόμενο.

Στην Αμερική έχει προβληθεί ήδη η πρώτη σεζόν με 18 επεισόδια (τα έχω παρακολουθήσει όλα) και τώρα προβάλλεται η δεύτερη. Η Μπρίτνεϊ Σπίαρς έχει παίξει σαν φαντασίωση στην οδοντιατρική καρέκλα, η Γκουίνεθ Πάλτροου έχει κάνει αντικατάσταση στον δάσκαλο του Glee Club αλλά και στην καθηγήτρια των ισπανικών, σε μια γκεστ εμφάνιση όπου την βλέπουμε να χορεύει και να τραγουδάει το Singing in the rain, μαζί με το Umbrella...

Και όταν έχεις δει τη σειρά, ξαναθυμάσαι και τραγούδια του παρελθόντος, κομμάτια που οι νεότερες γενιές ανακαλύπτουν για πρώτη φορά, εσύ μαθαίνεις φρέσκα τραγούδια που μπορείς και να μην τα είχες ξανακούσει και η ανακύκλωση της μουσικής κολλάει στα αυτιά.

Και μετά, αναζητάς τις αυθεντικές εκδοχές τους, θέλεις να βρεις τις επίσημες συλλογές Glee, μόλις διάβασα στους Los Angeles Times ότι το Glee παίζει πια και λάιβ με συναυλίες στο Λας Βέγκας με τους ίδιους τους πρωταγωνιστές της τηλεοπτικής σειράς, μια ομάδα από 12 παιδιά, τινέιτζερ, οι οποίοι, ανήκουν στην όχι και τόσο δημοφιλή λέσχη τραγουδιού του σχολείου...

Δύο μαζορέτες σιαμαίες, μια φιλόδοξη wannabe σταρ που μεγαλώνει με δύο μπαμπάδες, η ωραία του σχολείου που έμεινε έγκυος, ένα αγόρι σε αναπηρικό καρότσι, ο ωραίος αθλητής του σχολείου, ο φωτογενής καινούργιος, ο καλός χορευτής, η Aσιάτισσα με τις μοβ ανταύγειες, το θηλυπρεπές αγόρι με την υπέροχη φωνή, ο επαναστάτης χωρίς αιτία, η εύσωμη έγχρωμη Μερσέντες...

Και ο δάσκαλός τους, γοητευτικός, περιζήτητος, ταλαντούχος, αλλά αδύναμος μπροστά στον διευθυντή του σχολείου ή την απίστευτα κυνική και σκληρή αρχηγό των μαζορετών, που κυκλοφορεί πάντα με σετ αθλητική φόρμα στην ίδια χρωματική απόχρωση. Σαν δήλωση.

Το Glee είναι σαν το Fame, χωρίς τον Λιρόι Τζόνσον και την Κόκο. Εδώ, οι wannabe τραγουδιστές δεν είναι δημοφιλείς, είναι τα παιδιά που υποφέρουν από bullying στους διαδρόμους του σχολείου και ονειρεύονται να διακριθούν για να τους πάρουν μια μέρα στα σοβαρά και οι υπόλοιποι συμμαθητές τους.

Αντίθετα, στις πραγματικές λάιβ εμφανίσεις τους που είναι sold out, οι θαυμαστές τους αποθεώνουν σαν να επρόκειτο για τους Μπιτλς. Πριν από δύο εβδομάδες, ολοκλήρωσαν τα γυρίσματα για το φινάλε της δεύτερης σεζόν στη Νέα Υόρκη.

Αυτό που έχει πετύχει το Glee, εκτός από το καθαρά μουσικό κομμάτι που τόσο μας διασκεδάζει, είναι ότι θίγει με τόσο άμεσο, ζωντανό και καθόλου διδακτικό τρόπο θέματα όπως η ομοφυλοφιλία, το σύνδρομο Down, η εγκυμοσύνη στην εφηβεία, οι φυσικές αναπηρίες, η διαφορετικότητα...

Το Glee είναι ένα θέαμα για όλη την οικογένεια. Το καλύτερο αντίδοτο σε ταινίες ή σειρές του τύπου «High School Musical» και «Χάνα Μοντάνα», με όλο το ζαχαρωτό περιτύλιγμα. Εδώ δεν υπάρχει χρόνος για σιρόπια. Το γεγονός ότι στο you tube υπάρχουν 22 εκατομμύρια άνθρωποι που «κατεβάζουν» καθημερινά τις νέες εκτελέσεις αυτών των νέων ταλαντούχων ηθοποιών και χορευτών από τη γενιά του Glee κάτι λέει.

Διαβάζω ότι το Glee ετοιμάζεται για περιοδεία και στην Ευρώπη. Δεν πειράζει που μετά την τηλεοπτική σειρά, ετοιμάζονται συμβόλαια με πολυκαταστήματα, εκδόσεις, μια τρισδιάστατη ταινία, σάουντρακ... Εχω δει στο Ιντερνετ ακόμη και πιτζάμες Glee, όπως και μικρόφωνο. Ακόμη κι αν οι κριτικοί τώρα κατηγορούν τα παιδιά του Glee για εύκολο κέρδος, τουλάχιστον απέδειξαν ότι δεν έχουν ανάγκη να τραγουδήσουν πλέι μπακ.